Rokitnik można sadzić wiosną, zanim rozpocznie intensywny wzrost albo jesienią, po opadnięciu liści. W chłodniejszych rejonach bezpieczniejszy będzie termin wiosenny. Sadzonki w pojemnikach można umieszczać w gruncie przez większą część sezonu, lecz należy unikać upałów, suszy i zamarzniętej ziemi.
Najlepsze będzie stanowisko słoneczne i przewiewne. W cieniu rokitnik może rosnąć, ale słabiej owocuje i ma luźniejszy pokrój. Podłoże powinno być przepuszczalne. Krzew radzi sobie w glebie piaszczystej i niezbyt żyznej, natomiast źle znosi zastoiska wody oraz ciężką, stale mokrą ziemię.
Miejsce trzeba wybrać z myślą o docelowych rozmiarach rośliny. Rokitnik w ogrodzie może osiągnąć kilka metrów wysokości, ma ciernie i tworzy odrosty korzeniowe. Nie warto sadzić go tuż przy wąskiej ścieżce, tarasie ani na niewielkiej rabacie, z której trudno będzie usuwać młode odrosty.
Rokitnik jest najczęściej rośliną dwupienną. Kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się na oddzielnych krzewach, dlatego do uzyskania owoców potrzebne są oba typy roślin. Egzemplarz męski pełni funkcję zapylacza, a owoce pojawiają się na krzewach żeńskich.
Jeden zapylacz zwykle wystarcza dla kilku roślin żeńskich. Sadzonki powinny kwitnąć w podobnym terminie i rosnąć stosunkowo blisko siebie, ponieważ pyłek przenosi wiatr. Najbezpieczniej kupować oznaczone odmiany w szkółce – przy przypadkowej siewce trudno rozpoznać płeć, zanim roślina zakwitnie.
Po posadzeniu rokitnik podlewaj zwykłą wodą: deszczówką albo wodą wodociągową. Nie trzeba jej zakwaszać ani za każdym razem dodawać nawozu. Najważniejsze jest dokładne zwilżenie ziemi wokół całej bryły korzeniowej.
W pierwszym sezonie kontroluj podłoże i podlewaj roślinę podczas dłuższych okresów bez deszczu. Lepiej robić to rzadziej, ale obficie, niż codziennie wlewać niewielką ilość wody. Starsze, dobrze ukorzenione krzewy są odporne na suszę i zazwyczaj wymagają podlewania tylko podczas długotrwałych upałów.
Rokitnik nie potrzebuje intensywnego nawożenia. Ma zdolność współpracy z bakteriami wiążącymi azot, dlatego jego nadmiar może powodować bujny wzrost pędów kosztem owocowania. Na przeciętnej glebie zwykle wystarcza cienka warstwa dojrzałego kompostu.
Cięcie ogranicza się głównie do usuwania pędów uszkodzonych, chorych, krzyżujących się i nadmiernie zagęszczających koronę. Zabieg najlepiej wykonywać pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Trzeba również regularnie usuwać odrosty, jeżeli krzew zaczyna wychodzić poza przeznaczone mu miejsce.
Pomarańczowe owoce długo utrzymują się na pędach i są pokarmem dla ptaków. Nadają się również na napary, soki, przeciery, syropy oraz konfitury, choć ze względu na ciernie ich zbiór nie należy do najłatwiejszych. Owoce są kwaśne i zawierają m.in. witaminę C, karotenoidy oraz polifenole.
Krzew sprawdza się jako swobodny żywopłot, osłona od wiatru lub roślina na mniej urodzajne fragmenty działki. Jego rozbudowany system korzeniowy pomaga umacniać skarpy. Rokitnik warto jednak sadzić tam, gdzie będzie mógł się swobodnie rozwijać – wtedy jego odporność i skłonność do tworzenia odrostów staną się zaletą, a nie problemem.
Leave a Reply