Category: Kultūra

W ostatnich miesiącach paznokcie w subtelnych kolorach podbiły serca gwiazd i influencerek. “Soap nails” i “angel nails” nie wychodzą z mody, ale jesienią 2026 dołącza do nich inny subtelny kolor. Mowa o odcieniu “milky”, który często gości na paznokciach m.in. księżnej Kate. Mleczne odcienie różu są eleganckie, a do tego sprawdzają się na każdą okazję i pasują do różnych stylizacji.

W gronie miłośniczek minimalistycznego manicure znalazła się również Penelope Cruz. Aktorka w Wenecji przyciągała uwagę nie tylko efektownymi stylizacjami. Wzrok przykuwał również “milky manicure”, który wybrała aktorce stylistka Lucero Hurtado.

Nie przekonują cię typowo jesienne brązy, czerwień czy burgund? Manicure w mlecznym odcieniu o tej porze roku sprawdzi się równie znakomicie. Delikatne, półtransparentne paznokcie wyglądają naturalnie i są uniwersalne. Aktorka postawiła na różowy, lekki i cieplejszy odcień na paznokciach o migdałowym kształcie. Jak zrobić manicure w stylu Penelope Cruz?

Dorota Chajzer pojawiła się na ślubie syna i wywołała niemałe poruszenie swoim wyborem stylizacji. Mama pana młodego zdecydowała się na look utrzymany w odcieniach śmietankowej bieli. Wybrała szerokie, długie spodnie oraz marynarkę o luźnym kroju, zestawione z prostą bluzką z krótkim rękawem. Całość uzupełniają delikatne sandały na obcasie, subtelna biżuteria oraz mała torebka na pasku.

Jasny komplet prezentuje się elegancko, choć jego kolor jest zbliżony do odcienia tradycyjnie zarezerwowanego dla panny młodej. I właśnie ten element może wzbudzać dyskusje. Czy śmietankowa stylizacja to rzeczywiście modowa wpadka na wesele?

W ślubnej etykiecie przyjęło się, że goście powinni unikać bieli i kolorów bardzo do niej zbliżonych, szczególnie jeśli kreacja może konkurować z suknią panny młodej. Nie oznacza to jednak, że każdy beżowy, kremowy czy śmietankowy strój jest automatycznie niestosowny. Duże znaczenie ma fason, materiał, stopień podobieństwa do sukni ślubnej oraz charakter uroczystości.

W przypadku matki pana młodego oczekiwania dotyczące stroju bywają szczególnie wysokie. To jedna z najważniejszych osób podczas wesela, dlatego zwykle wybiera się dla niej elegancką i bardziej formalną kreację. Nie istnieje jednak uniwersalna zasada, która nakazywałaby jej noszenie wyłącznie sukienki czy określonego koloru.

W przypadku Doroty Chajzer można więc mówić o stylizacji, która może wzbudzać kontrowersje ze względu na kolor, ale określenie jej mianem ślubnej wpadki pozostaje kwestią oceny. Zasadnicze pytanie jest także takie, czy sama panna młoda miała zastrzeżenia do stroju teściowej. To jej zdanie jest w tym dniu najważniejsze i możliwe, że stylizacja przyszłej teściowej była wcześniej uzgodniona z samą żoną Filipa Chajzera.

Dorota Chajzer od lat pozostaje żoną znanego prezentera i dziennikarza Zygmunta Chajzera. Para poznała się w 1983 roku podczas konkursu “Miss Lata z Radiem”. Zygmunt prowadził wówczas audycję radiową, a Dorota była jedną z finalistek konkursu.

Ich znajomość szybko przerodziła się w uczucie. 22 czerwca 1984 roku Dorota i Zygmunt Chajzerowie wzięli ślub. W 2024 roku świętowali 40. rocznicę małżeństwa. Małżonkowie doczekali się dwojga dzieci: syna Filipa oraz córki Weroniki. Zygmunt Chajzer ma także córkę Karolinę z wcześniejszego związku.

Dorota Chajzer przez lata pozostawała z dala od medialnego zgiełku, który towarzyszył karierze jej męża. W publikowanych wywiadach Zygmunt Chajzer opowiadał o niej jako o osobie rodzinnej i określał ją mianem domatorki. Zgodnie z jego wcześniejszymi wypowiedziami poświęciła się prowadzeniu domu i wychowywaniu dzieci, rezygnując z pracy w swoim zawodzie.

Para wielokrotnie podkreślała, że mimo różnic charakterów łączy ich podobne poczucie humoru oraz wzajemna akceptacja. Zygmunt Chajzer wspominał również, że poznanie żony było jednym z najważniejszych wydarzeń w jego życiu.

Dorota nie należy do osób, które regularnie dzielą się szczegółami codzienności w mediach. Jej publiczny wizerunek od lat związany jest przede wszystkim z rolą żony znanego prezentera i mamy dwojga dzieci.

Jednak od czasu do czasu pojawia się u boku męża i wtedy można dostrzec chociażby to, jaki gust ma Dorota Chajzer i jakie stylizacje preferuje. Patrząc na jej weselną kreację można zauważyć, że Dorota Chajzer stawia na wygodę, prostotę i nowoczesny krój. Zamiast dopasowanej sukienki wybrała garniturowy komplet z szerokimi nogawkami i obszerną marynarkę.

Tego typu zestawy od kilku sezonów cieszą się popularnością w modzie. Pozwalają stworzyć elegancki strój bez konieczności sięgania po klasyczną sukienkę. W przypadku Doroty Chajzer całość została utrzymana w jednej tonacji, co nadało stylizacji spójny charakter.

Jednocześnie fason kompletu ma dość casualowy charakter w porównaniu z typowo weselnymi kreacjami wieczorowymi. Na uroczystości o podwyższonym stopniu formalności można byłoby oczekiwać bardziej wyrazistych dodatków, szlachetniejszych tkanin lub mocniej zaznaczonej biżuterii. To jednak kwestia indywidualnego stylu oraz charakteru przyjęcia.

Jedno jest pewne – Dorota Chajzer wybrała strój, który odbiega od tradycyjnych weselnych schematów. Śmietankowy kolor, szerokie spodnie i oversizowa marynarka z podwiniętymi rękawami sprawiły, że jej stylizacja stała się jednym z elementów przyciągających uwagę podczas rodzinnej uroczystości.

Zamszowe kurtki, spodnie, marynarki, torebki, a przede wszystkim buty to absolutny hit modowy ostatnich sezonów. Zdominowały one wybiegi najbardziej znanych na świecie projektantów, noszą je aktorki, piosenkarki i influencerki. Nic więc dziwnego, że ubrania i dodatki z zamszu są tak chętnie wybierane przez fashionistki – zwłaszcza jesienią.

W wielu sieciówkach – poza botkami, balerinami czy mokasynami, pojawiają się wykonane z naturalnego zamszu krótkie kurtki przejściowe, te nieco dłuższe wiązane w pasie, jak również płaszcze. Zainteresowaniem cieszy się jednak przede wszystkim zamsz sztuczny (ekologiczny) z uwagi na zdecydowanie niższą cenę. Mimo iż oba materiały wyglądają podobnie i do zachowania estetycznego wyglądu wymagają regularnej pielęgnacji, to różnią się stopniem wrażliwości oraz sposobem czyszczenia. Która opcja jest zatem lepsza i w jaki sposób należy dbać o te materiały?

Zamsz to miękkie, meszkowate tworzywo, strukturą przypomina w dotyku brzoskwinię. W stylizacjach wygląda bardzo ciekawie i stylowo, jednak aby pozostał trwały i nie niszczył się, należy wiedzieć w jaki sposób go użytkować i pielęgnować. Zarówno naturalny jak i sztuczny mają swoje wady i zalety. Ten pierwszy jest trwalszy pod względem żywotności materiału, jednak ekologiczny bywa bardziej odporny na codzienne czynniki – np. plamy, wilgoć czy blaknięcie. Oba te tworzywa w przeciwieństwie do tanich skór licowych nie pękają i mają wyższą odporność mechaniczną. Zamsz może, ale nie musi szybko się niszczyć i tracić swój estetyczny wygląd. Wystarczy tylko wiedzieć, jak się z nim obchodzić. Na czym zatem powinna polegać pielęgnacja sztucznego, a w jaki sposób dbać o naturalny zamsz?

Zamsz naturalny

Pamiętaj, aby skóry nigdy nie moczyć w wodzie, nie prać w pralce i nie suszyć na słońcu czy kaloryferze.

Zamsz ekologiczny

Przez wielu stawiane na jednej (nieco zakurzonej) półce “nudnych hobby” wraz z szachami, czy szydełkowaniem. Kojarzone raczej z zabawami dzieci, niż pełnoprawnym ciekawym spędzaniem “dorosłego” czasu po pracy. Chciałoby się zapytać: “Kto dziś układa puzzle?”, ale to nie będzie pytanie retoryczne. Bo, jak się okazuje, to hobby właśnie przeżywa swój renesans. W przestrzeni mediów społecznościowych jest całe imperium układaczy puzzli, którzy mogą pochwalić się nie tylko dedykowanymi gadżetami, całymi albumami i oprawionymi w ramy dziełami sztuki wprost spod ich palców, ale także ogromną rzeszą fanów i obserwatorów. #puzzlelovers to Zetki, Millenialsi i Boomerzy.

Najczęściej układane są “tysięczniaki”, czyli puzzle składające się z tysiąca elementów. Ale żądni wyzwań układacze wstawiają coraz więcej filmików w tzw. “time lapse” rozpracowujących 5-, 9-, a nawet 40-tysięcznych układanek. Martwa natura, piękne widoki, najsłynniejsze obrazy i chyba najbardziej ukochane: postaci z bajek, najczęściej Disneya. Filmiki hobbystów oglądają nawet ludzie, którzy ostatni raz mieli styczność z puzzlami, gdy byli w przedszkolu. Proces jest niezwykle wciągający, wieloodcinkowe “seriale” – rolki z postępów układania, dzielenie się wątpliwościami, gdy puzzel pasuje tak samo dobrze w dwóch miejscach, opisy ulubionego sposobu zaczynania: jedni grupują puzzle kolorystycznie, inni zaczynają od ramki. Obserwatorzy są pod wrażeniem i, jak sami przyznają, trudno im oderwać się od oglądania procesu tworzenia obrazka. To forma ukojenia systemu nerwowego, odpoczynku dla mózgu, który z natury kocha czynność dopasowywania do siebie elementów, a także tworzący się porządek: ze stosu maleńkich kawałków tworzy się spójna całość.

Karen, która na swoim koncie poświęconym układaniu puzzli zgromadziła niemal 220 tys. obserwujących, w jednym z filmików pokazuje od czego zaczyna, gdy w jej ręce trafia pudło z 9 tys. puzzli. Rozkłada stół, z szafy wyciąga ogromny kartonowy podkład. Wysypuje na niego dwie paczki po 4,5 tys. elementów każda. Układanie rozpocznie się w kolejnym filmiku. Gdy skończy, uzyska ogromny obraz przedstawiający kultowe postaci z bajek Disneya – każda w złotej ramce.

Jeśli 9 tys. elementów wydaje się być wyzwaniem, dla zaprawionych układaczy to jedynie rozgrzewka. Absolutnym hitem są bowiem puzzle z Pokemonami, zawierające 40 tys. elementów. Samo pudło, w których się znajdują jest tak ogromne, że z powodzeniem można by w nim zmieścić dwie mikrofale. Lub jeden telewizor.

Sporą popularnością, także wśród Polaków parających się dopasowywaniem do siebie puzzli, cieszą się układanki z serii Wasgij (od tyłu Jigsaw – czyli układanka). Zadanie jest o tyle trudniejsze od standardowych puzzli, że obrazek na opakowaniu nie przedstawia wcale tego, co będzie się faktycznie układać. Właściwe puzzle to punkt widzenia bohatera z obrazka głównego lub coś, co wydarzy się za chwilę w odniesieniu do sceny z pudełka. Wynik zawsze jest zaskoczeniem dla układającego. Ale i satysfakcja proporcjonalnie większa, gdy bez zerkania na wzór uda się ułożyć cały obrazek.

Samo układanie jednak to nie wszystko. Wokół tego hobby stworzył się cały katalog przyborów, o których prawdopodobnie większość ludzi nawet nie wie. Można kupić specjalne pochylone stoły do układania puzzli z odpowiednim pokryciem, na którym puzzle się nie ślizgają, lampy bezcieniowe podobne do tych, których używają chirurdzy podczas wykonywania operacji, a także specjalne albumy i systemu do sklejania gotowych obrazków. Dzięki temu wszystkie ułożone dzieła przechowywane są w ogromnym katalogu. A ci, którzy chcą bardziej wyeksponować godziny/dni/tygodnie skupionej i wytężonej pracy nad puzzlami, mogą kupić specjalnie przygotowywane ramy odpowiadające różnym rozmiarom układanek.

Układają młodsi, starsi, mamy maluchów, które zarywają nawet nocki, a zainteresowanie puzzlami nie maleje, co można wywnioskować po oszałamiających liczbach wyświetleń i polubień filmików o tej tematyce. Jeśli więc uważacie układanie puzzli za nudne i przestarzałe, warto odświeżyć wiedzę. A jeśli na strychu czy w piwnicy zalegają wam odłożone na “wieczne nigdy” puzzle, może czas dać im szansę? Naukowcy wymieniają zalety wynikające z zaangażowania się w układanki: poprawa zdolności wzrokowo-przestrzennych i lepsze funkcjonowanie poznawcze w starszym wieku. Poza tym układanie puzzli angażuje kilka procesów poznawczych jednocześnie – od koncentracji i pamięci roboczej po percepcję wzrokową i myślenie przestrzenne. Do tego daje coś, czego często brakuje w codziennym korzystaniu z telefonu: wyraźny początek, koniec i namacalny efekt wykonanej pracy. Nic dziwnego, że dla wielu osób puzzle stają się nie tylko rozrywką, ale też sposobem na oderwanie się od ekranów. A także od pracy.

W Los Angeles odbyło się uroczyste otwarcie Lucas Museum of Narrative Art. Na wydarzeniu pojawiło się wiele znanych osobistości, a wśród nich Kris Jenner, która tego wieczoru towarzyszyła swojemu wieloletniemu partnerowi, Coreyowi Gamble’owi.

Para, która zaczęła spotykać się w 2014 roku, rzadko pojawia się razem na oficjalnych wydarzeniach. Tym razem Kris i Corey pozowali wspólnie do zdjęć, prezentując eleganckie stylizacje utrzymane w ciemnej, granatowej kolorystyce.

70-letnia Kris Jenner zdecydowała się na satynową sukienkę midi w głębokim odcieniu granatu. Kreację uzupełniła efektownym, cekinowym płaszczem w podobnym kolorze, który nadał całej stylizacji wieczorowego charakteru. Błyszcząca faktura okrycia przyciągała światło i stanowiła najważniejszy element stroju.

Jenner postawiła na oszczędność w kwestii dodatków. Jej stylizację dopełniały srebrne kolczyki oraz granatowe buty na obcasie z zakrytymi noskami i dużą kokardą z tyłu. Całość uzupełniał starannie wykonany makijaż z podkreślonymi oczami, różem na policzkach i satynową pomadką w odcieniu nude.

Charakterystyczna fryzura Kris, z krótkimi, ciemnymi włosami ułożonymi w elegancki sposób, doskonale współgrała z klasycznym charakterem kreacji. Celebrytka po raz kolejny postawiła na styl, który łączy wyraziste elementy z ponadczasową elegancją.

Kris Jenner nie była jednak jedyną członkinią rodziny Kardashian-Jenner, która przyciągnęła uwagę podczas otwarcia muzeum. Na wydarzeniu pojawiła się również jej córka Kim Kardashian, której towarzyszył Lewis Hamilton. Para po raz pierwszy wspólnie zaprezentowała się na czerwonym dywanie podczas tego wydarzenia, a ich obecność wzbudziła zainteresowanie mediów.

Kim wybrała na tę okazję czarną, dopasowaną suknię z kolekcji Yves Saint Laurent by Tom Ford na jesień 2004 roku. Kreacja, inspirowana tradycyjnym chińskim strojem cheongsam, jest przykładem archiwalnej mody, która po latach powraca na czerwone dywany.

Suknia wyróżniała się dopasowanym krojem podkreślającym sylwetkę gwiazdy. Czarny, cekinowy materiał zdobiły misterne motywy kwiatowe i krajobrazowe. Projekt miał wysoki kołnierz oraz charakterystyczny dekolt w kształcie dziurki od klucza, który stanowił jeden z najbardziej przyciągających wzrok elementów stylizacji.

Kim uzupełniła kreację biżuterią od Oscara Heymana oraz włoskiej marki Zydo. Zdecydowała się na dodatki, które podkreślały wieczorowy charakter stroju, nie konkurując przy tym z bogato zdobioną suknią.

Występ Kim Kardashian na otwarciu muzeum miał także znaczenie z perspektywy jej kariery modowej. Był to bowiem jej pierwszy czerwony dywan w stylizacji przygotowanej przez Lawa Roacha, znanego stylistę gwiazd, który współpracował między innymi z Zendayą.

Roach, określany mianem “architekta wizerunku”, słynie z zainteresowania historią mody i umiejętnego wykorzystywania archiwalnych projektów. W przypadku Kim postawił na kreację z kolekcji Toma Forda dla Yves Saint Laurent z 2004 roku.

Wybór sukni nie był jednak całkowicie nowym pomysłem na czerwonym dywanie. Jak zauważył profil “CelebFashionTwin” na Instagramie, ten sam projekt był wcześniej prezentowany między innymi przez Céline Dion podczas gali World Music Awards w 2004 roku oraz Gong Li na ceremonii otwarcia festiwalu filmowego w Cannes.

Zestawienie archiwalnej kreacji z nową współpracą stylistyczną wzbudziło zainteresowanie obserwatorów mody. Kim zdecydowała się bowiem na fason, który dobrze wpisuje się w jej dotychczasowy styl: dopasowany, podkreślający sylwetkę i przyciągający uwagę charakterystycznym dekoltem. Wybór ten pokazuje, że nawet przy okazji rozpoczęcia współpracy z nowym stylistą gwiazda pozostała wierna estetyce, z którą jest kojarzona.

Choć matka i córka wybrały zupełnie różne kreacje, obie postawiły na wieczorową elegancję. Kris zdecydowała się na granat, satynę i cekiny, a Kim sięgnęła po czarną, archiwalną suknię z wyrazistymi detalami. Ich stylizacje po raz kolejny pokazały, jak różnorodne oblicza może przyjmować moda na czerwonym dywanie.

Ziemniaki wcale nie muszą być serwowane w nudny sposób. Co prawda, można z nich wyczarować wiele dań, ale czas spróbować czegoś nowego. Ziemniaki po grecku to nic innego jak pieczone warzywa otoczone marynatą. W efekcie ziemniaki wychodzą lekko kwaśne z wyrazistą nutą słodyczy, a na dodatek mają chrupiącą skórkę oraz delikatny miąższ.

Zanim jednak zabierzemy się do pracy, trzeba wybrać odpowiednie do tego ziemniaki. Najlepiej wybrać odmiany mączyste, które do tego dania pasują idealnie – dzięki temu po pieczeniu będą chrupiące.

Oczywiście sekretem jest również marynata. Nie jest skomplikowana w przygotowaniu, ale trzeba wykorzystać kilka składników, które w Polsce są łatwo dostępne, a w słonecznej Grecji są niezbędne. Chodzi o oliwę, cytrynę i miód – takie połączenie to esencja greckiej kuchni.

Sposób przygotowania:

Ziemniaki po grecku same w sobie mogą już być pełnym daniem. Ale można je podawać na różny sposób. Do czego pasują? Tutaj ogranicza nas tylko wyobraźnia. Możemy traktować je także jako dodatek do dania głównego i podawać z pieczeniami, ale można serwować je z sałatkami: tutaj sprawdzą się te, które mają sporo świeżych warzyw.

Oczywiście do ziemniaków po grecku pasują również wszelkie sosy. Najlepsze będą te na bazie jogurtu, w tym słynne na cały świat – tzatziki.

Składniki:

Przygotowanie:

Zamienniki:

Skyr możesz zastąpić gęstym jogurtem naturalnym, jogurtem bez laktozy lub niesłodzonym jogurtem sojowym o wysokiej zawartości białka. Płatki owsiane możesz zamienić na jaglane albo gryczane.

Składniki:

Przygotowanie:

Zamienniki:

Twaróg możesz zastąpić serkiem wiejskim, ricottą albo tofu. Zamiast szpinaku sprawdzi się duszona cukinia, szczypiorek lub koperek.

Składniki:

Przygotowanie:

Zamienniki:

Serek wiejski możesz zastąpić twarożkiem, skyrem na słono albo serkiem bez laktozy. Zamiast pestek dyni sprawdzi się również mielone siemię lniane.

Składniki:

Przygotowanie:

Zamienniki:

Wędzonego łososia możesz zastąpić kawałkiem wcześniej upieczonego łososia, pstrągiem albo tuńczykiem w sosie własnym. Jeśli ograniczasz sól, warto pamiętać, że wędzone ryby mogą zawierać jej sporo.

Składniki:

Przygotowanie:

Zamienniki:

Mąkę owsianą możesz zastąpić pełnoziarnistą, orkiszową lub gryczaną. Serek wiejski sprawdzi się również w wersji z rozdrobnionym twarogiem. Szczypiorek możesz pominąć, jeśli nie służy ci przy wrażliwym przewodzie pokarmowym.

Składniki:

Przygotowanie:

Wskazówka:
Nie musisz dodawać dużej ilości cukru. Dojrzały banan lub słodkie, dojrzałe owoce mogą wystarczyć do naturalnego dosłodzenia.

Zamienniki:
Twaróg możesz zastąpić ricottą albo twarogiem bez laktozy. Zamiast malin sprawdzą się starte jabłko, gruszka lub pokrojone śliwki.

Składniki:

Przygotowanie:

Zamienniki:

Białą fasolę możesz zastąpić soczewicą lub ciecierzycą. Jeśli całe nasiona roślin strączkowych są trudne do pogryzienia albo powodują dyskomfort, wcześniej rozgnieć je widelcem.

Najczęstszą bakterią występującą w surowym mięsie jest salmonella – ginie ona w temperaturze powyżej 70 st. C. Tak więc po ugotowaniu czy usmażeniu np. kurczaka jest już w pełni bezpieczny. W mięsie drobiowym powszechna jest też bakteria campylobacter. To jedna z głównych przyczyn zatruć pokarmowych. Poza tym w mięsie może pojawić się bakteria E. coli, Listeria monocytogenes czy też Yersinia enterocolitica.

Dlatego też podczas przygotowywania posiłków istotne jest, aby dokładnie wydzielić przestrzeń pracy i nie przenosić bakterii na inne elementy, a czasami nawet nie zdajemy sobie sprawy, że przez przypadek przenosimy je na niepozorne rzeczy w kuchni.

Praca z surowym mięsem wymaga zachowania ostrożności, ponieważ drobne błędy mogą łatwo doprowadzić do zatrucia pokarmowego. Przede wszystkim zrezygnuj z płukania mięsa pod bieżącą wodą. Strumień wody nie czyści mięsa z bakterii, a jedynie rozbryzguje je w promieniu metra. Krople pełne mikroorganizmów lądują na suszarce, sąsiednich naczyniach czy blatach.

Do mięsa miej osobną deskę i nóż do krojenia. Nie używaj tych samych akcesoriów do surowego mięsa oraz do składników jedzonych na surowo, takich jak warzywa na sałatkę czy pieczywo. Unikaj również ponownego wykorzystywania brudnych naczyń. Przykładowo usmażona pierś z kurczaka nie może wrócić na ten sam talerz, na którym leżała surowa. Zarazki błyskawicznie przejdą na gotowe danie.

Jeśli mięso było zamrożone i odmroziłeś tylko część, to nie powinieneś nierozmrożonej części ponownie zamrażać – najlepiej od razu przed zamrożeniem podzielić mięso na osobne porcje, które standardowo wykorzystujesz do jednego dania.

Poza tym surowego mięsa nie powinno się zbyt długo trzymać na kuchennym blacie. Lepiej, jeśli potrzebujesz go np. za kilka godzin, umieścić je w lodówce w temperaturze poniżej 4 st. C. To samo tyczy się rozmrażania – bezpieczniej, aby działo się to w lodówce niż w temperaturze pokojowej.

Większość z nas, myśląc o higienie podczas przygotowywania mięsa, skupia się głównie na desce do krojenia i nożu. Tymczasem drobnoustroje mogą niepostrzeżenie przenieść się na znacznie więcej przedmiotów, których używamy każdego dnia.

Oto osiem niepozornych rzeczy w kuchni, na które łatwo przenieść bakterie z surowego mięsa:

Wrzesień i październik w polskich lasach rokrocznie obfitują w borowiki, maślaki czy podgrzybki, których grzybiarze najpierw pieczołowicie wyszukują, a następnie z dumą zbierają. Potem należy je już tylko bezpiecznie przetransportować do domu i niemal od razu się nimi zająć – oczyścić, a także przygotować do bezpośredniego spożycia lub zakonserwować.

Grzybobranie zostanie zakończone sukcesem, jeśli zwrócimy uwagę na warunki atmosferyczne – do lasu najlepiej udać się 2 do 4 dni po obfitych opadach deszczu, a najlepiej w okresie, gdy noce są ciepłe (powyżej 10-12 st. C), a w dzień temperatury oscylują w granicach od 15 do 25 st. C. Każdy, kto wybiera się na grzyby powinien także zaopatrzyć się w odpowiedni ubiór, a zwłaszcza zadbać o obuwie za kostkę – trekkingowe lub gumowe kalosze, czapkę lub kapelusz, a także długie i wygodne spodnie. Niezbędne będą również odpowiednie akcesoria. Poza atlasem grzybów przydadzą się:

I przede wszystkim rzecz absolutnie niezbędna, czyli coś, do czego będzie można wygodnie zapakować zebrane grzyby, a następnie bezpiecznie przetransportować je do domu. Czy wystarczy foliowa reklamówka lub torba na zakupy?

Niestety wśród osób regularnie zbierających grzyby, wielu jest jeszcze takich, którzy nie posiadają porządnego, wiklinowego kosza. Zbieranie leśnych darów do plastikowej reklamówki, plecaka czy nawet płóciennej torby nie jest zalecane. Brak cyrkulacji powietrza w sztucznych tworzywach może sprawić, że grzyby zaczną szybko się zaparzać i psuć, co może doprowadzić do ciężkiego zatrucia pokarmowego. Nawet w pełni jadalne gatunki owinięte folią mogą wytworzyć groźne dla zdrowia toksyny i szkodliwe związki.

Bawełniane lub lniane torby będą zdecydowanie lepszym wyborem, jednak nie uchronią one przed naciskiem i gnieceniem się kapeluszy. Najlepszą opcją będzie więc sztywny, wiklinowy kosz – ażurowa konstrukcja zapewni doskonałą przewiewność i zapobiega przez psuciem grzybów w trakcie wielogodzinnej wędrówki, a sztywne ścianki stworzą stabilną przestrzeń, która ochroni kapelusze przed zgnieceniem. Kosz jest lekki, ma wygodną rączkę do przenoszenia i jest w pełni naturalnym, odnawialnym surowcem. Taki “gadżet” z pewnością posłuży na wiele lat i sprawdzi się nie tylko w czasie grzybobrania.

Rokitnik można sadzić wiosną, zanim rozpocznie intensywny wzrost albo jesienią, po opadnięciu liści. W chłodniejszych rejonach bezpieczniejszy będzie termin wiosenny. Sadzonki w pojemnikach można umieszczać w gruncie przez większą część sezonu, lecz należy unikać upałów, suszy i zamarzniętej ziemi.

Najlepsze będzie stanowisko słoneczne i przewiewne. W cieniu rokitnik może rosnąć, ale słabiej owocuje i ma luźniejszy pokrój. Podłoże powinno być przepuszczalne. Krzew radzi sobie w glebie piaszczystej i niezbyt żyznej, natomiast źle znosi zastoiska wody oraz ciężką, stale mokrą ziemię.

Miejsce trzeba wybrać z myślą o docelowych rozmiarach rośliny. Rokitnik w ogrodzie może osiągnąć kilka metrów wysokości, ma ciernie i tworzy odrosty korzeniowe. Nie warto sadzić go tuż przy wąskiej ścieżce, tarasie ani na niewielkiej rabacie, z której trudno będzie usuwać młode odrosty.

Rokitnik jest najczęściej rośliną dwupienną. Kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się na oddzielnych krzewach, dlatego do uzyskania owoców potrzebne są oba typy roślin. Egzemplarz męski pełni funkcję zapylacza, a owoce pojawiają się na krzewach żeńskich.

Jeden zapylacz zwykle wystarcza dla kilku roślin żeńskich. Sadzonki powinny kwitnąć w podobnym terminie i rosnąć stosunkowo blisko siebie, ponieważ pyłek przenosi wiatr. Najbezpieczniej kupować oznaczone odmiany w szkółce – przy przypadkowej siewce trudno rozpoznać płeć, zanim roślina zakwitnie.

Po posadzeniu rokitnik podlewaj zwykłą wodą: deszczówką albo wodą wodociągową. Nie trzeba jej zakwaszać ani za każdym razem dodawać nawozu. Najważniejsze jest dokładne zwilżenie ziemi wokół całej bryły korzeniowej.

W pierwszym sezonie kontroluj podłoże i podlewaj roślinę podczas dłuższych okresów bez deszczu. Lepiej robić to rzadziej, ale obficie, niż codziennie wlewać niewielką ilość wody. Starsze, dobrze ukorzenione krzewy są odporne na suszę i zazwyczaj wymagają podlewania tylko podczas długotrwałych upałów.

Rokitnik nie potrzebuje intensywnego nawożenia. Ma zdolność współpracy z bakteriami wiążącymi azot, dlatego jego nadmiar może powodować bujny wzrost pędów kosztem owocowania. Na przeciętnej glebie zwykle wystarcza cienka warstwa dojrzałego kompostu.

Cięcie ogranicza się głównie do usuwania pędów uszkodzonych, chorych, krzyżujących się i nadmiernie zagęszczających koronę. Zabieg najlepiej wykonywać pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Trzeba również regularnie usuwać odrosty, jeżeli krzew zaczyna wychodzić poza przeznaczone mu miejsce.

Pomarańczowe owoce długo utrzymują się na pędach i są pokarmem dla ptaków. Nadają się również na napary, soki, przeciery, syropy oraz konfitury, choć ze względu na ciernie ich zbiór nie należy do najłatwiejszych. Owoce są kwaśne i zawierają m.in. witaminę C, karotenoidy oraz polifenole.

Krzew sprawdza się jako swobodny żywopłot, osłona od wiatru lub roślina na mniej urodzajne fragmenty działki. Jego rozbudowany system korzeniowy pomaga umacniać skarpy. Rokitnik warto jednak sadzić tam, gdzie będzie mógł się swobodnie rozwijać – wtedy jego odporność i skłonność do tworzenia odrostów staną się zaletą, a nie problemem.